EĞER BİR DAHA ...

3 Mart 2010 Çarşamba

EĞER BİR DAHA ...

Çok da planlamadan, belki de anne olmanın ne demek olduğunu çok bilmeden anne oldum ben.Aslında olay daha çok  'senden çocuğum olsun istiyorum'  şarkısı mantığıyla gelişti :)
Peki arkadaşlarımın büyük bir çoğunluğu evli bile değilken, ben anne olmaya hazır mıydım? Yaşım 23...
Bunu bilmiyordum.Hiç de düşünmemiştim aslında.Hayatımda kariyer planlaması gibi bir şey hiç olmadığı için, şu tarihten sonra çocuk sahibi olmalıyım da demedim.
Sonuç "Çocuk sahibi olmaya karar verirken hazırlıklı olmakta, plan yapmakta fayda var".

Tüm bunlara rağmen dönüp baktığımda pişmanlıklar, keşkeler yok hayatımızda.Birbirini seven iki insan, iki ayrı parçaysa, çocuk onları birleştiren bir yapıştırıcı unsur.Tek parça kılan.Benim için çocuk sahibi olmak aile olmak demek.Anne ve baba, mutlu çocuklar demek.Bu nedenle mutsuz çiftlerin çocuk yaparak hayatlarını düzene sokacaklarına dair düşüncelerini doğru bulmuyorum.Hele de sperm bankasından hamile kalan bayanları anlamam imkansız.
Sonuç "Bir çocuğunuz olacaksa, babası da aşkla sevilmeli.Aşk beraberinde mutluluğu da getirecektir"

Kütüphaneler dolusu kitaplar devirmedim.Ama okudum.Gram gram ölçmedim yediklerimi.Ama dikkat ettim.Sağlıklı beslendim.Sevgi pıtırcığı gibi dolaşmadım ortalıkta.Ama olumlu düşünmeye, pozitif bakmaya çalıştım.Kızdığım, kırıldığım hiçbir şey ondan değerli değil dedim.Bir hayli sıkıntıların olduğu bir dönemi, onun kalp atışlarının ritmini duyarak atlattım.
Sonuç " Hamileyseniz hayatınızdaki diğer herşey ikinci,üçüncü plandadır.Takmayın, tadına varın"

Birçok doktor değiştirdim.Biraz amatörlüğüme geldi.Doğum esnasında ne kadar önemli bir rol oynayabileceğini farketmedim.Çok az ultrasona girdim.Herşey yolundaysa sorun yoktur,felaket tellallığı yapmaya ne gerek var diyerek kendimi sakinleştirdim.Ta ki son aya dek.Yanlış doktor, yanlış tespit, 6 saatlik suni sancıdan sonra ağlayarak sezeryana girdim.Oysa benim beklentim çektiğim sancıların son bulduğu anda bebeğime dokunmaktı.
Sonuç "Doktor seçimi çok önemli ve hassas bir konu.İnce eleyip sık dokumalı."

Komşularım genellikle bebeklerin canavarlar gibi olduklarını, hep ağladıklarını, hiç durmadıklarını söylediler bana.Bu nedenle huzurlu ve sakin bir bebeğim olmasına karşın, ilk haftalar sürekli korkarak uyandım, başında bekledim.Zamanla farkettim ki buna gerek yok.Akışına bırakmak gerek.Olağanüstü hâl formatında yaşamak yorucu ve yıpratıcı.
Sonuç "Hayatta hiçbir başarıya imza atamamış böyle kadınların varlığını anlamlandırabildiği yegane ürün olan 'çocuk'ta böylesine ahkâm kesmesine kulak tıkayın"

Sürekli fotoğraf çektim.Gözünü açsa bir poz, kapasa bir poz verdi sandım.Bulanıkları bile manevi değerinden ötürü silmedim.
Sonuç "Gelişimini ve sıradışı hallerini kayıtlı tutacak kadar fotoğrafı olması yeterli.Mümkünse biraz kitap, dergi karıştırıp daha kaliteli fotoğraf çekmenin yolları da araştırılmalı"

Bir kaç hafta sonra 2.yaşını doldurmuş olacak oğlum.İyisiyle, kötüsüyle bir çok şey yaşadık.Listemin uzamaya niyeti var.Oyun,sağlık,gezi bilimum konularda şunu yaptım, iyi ki de yapmışım diyecek gibiyim.Burada nokta koymaya karar verdim.
İkinci bir çocuğum daha olsa çok da farklı davranmam.İçimden geldiği gibi, öğrendiklerimi zihin süzgecimden geçirip 'bana en uygun' olanını seçerek, herhangi bir sorun karşısında o sorunun 'ilk ya da son' olmadığını bilerek, hayatımıza çeki düzen vermemiz gerektiğinin farkında olarak ama sıkıcı ritüellere boğmamaya çalışarak, gayret ederek ama başaramayınca pes etmeyerek, genelde gülerek ama bazen de kızarak, hayatı gerçekliğinden soyutlamadan, formülize etmeden, özümden de kopmadan yaşamaya çalışırım.
Biliyorum ki öğreneceklerim hiç bitmeyecek.Yeniliklere ve değişimlere kapım hep açık olacak.
Çünkü her doğan bebek, annesini yeniden doğuracak.HER.AN.YENİDEN...